Waarna ons as onderwysers moet steef.

In die afeglope week het ek die artikel van Morris heeltyd in my agterkop gehad. Soos ek klasse bywoon, veral Drama, het ek meer en meer besef hoe belangrik die rol van 'n onderwyser is vir 'n leerder se akademiese en emosionele welstand. Ons kweek nie net respek vir vakgebiede nie, maar is ook 'n mentor vir die leerders op 'n emosionele vlak. 'n Onderwyser kan hierdie verantwoordelikhede nie as vanselfsprekend sien nie. Dit vat toewyding om die klas se persoonlikhede en agtergronde te ken om die werk op elkeen se vlak te kan aanbied en so 'n belangstelling te kweek. As die klas jou belangstelling sien in hul welstand sal hul meer toegewy tot die vakgebied wees.

Hoekom my Drama-klas my veral aan die artikel laat dink het, was dat die dosent eers 10 minute gevat het om te hoor hoe dit met ons gaan en of ons nog "cope". Hy bied ondersteuning vir ons as sy toekomstige kollegas. Nadat ons sy klasse bygewoon het en ook kon sien hoe hy belangstelling in die leerders se lewens toon kon ek sien hoekom hy 'n suksesvolle onderwyser is. Ek het ook gesien dat jy nie persoonlik moet raak nie, maar eerder hul agtergronde te verstaan en hul persoonlikhede en vandaar af gebruik jy dit as basis om jou vakgebied aan hul oor te dra.

Die artikel noem dat as onderwysers moet ons nie leerders die objek van die leerproses maak nie, maar hul as mense sien en ook weet dat ons net so baie by hulle kan leer. Onderwysers is geneig om die menslikheid uit klasgee te haal en gevolglik papegaai leer die leerders die werk omdat hulle nie 'n liefde en respek vir die vakgebied het nie, Dis waar wat Morris skryf in sy artikel dat onderwysers nie moet werk tot 'n slaagsyfer nie, maar eerder of die leerders slaag in die lewe. Want net so is jy 'n sukses as hul onderwyser en mentor.

As jy daardie verstandhouding met die leerders het en suksesvol die vakgebied aan hul blootstel, kan jy kritiese gesprekke ontlok. Hierdie kritiese gesprekke moet poog dat kinders verder as net die klaskamer gaan dink en werklik, soos jy deeg sal knie, sal knie aan die gesprekke en hul eie opinies gaan vorm. En dit is wat ons as onderwyser moet na streef, is leerders met opinies! Leerders wat iets kan redeneer en hul standpunte neem in jou vakgebied en so ook in die lewe.

Ons as onderwysers is in die posisie om die sovel vir kinders te beteken en werklik 'n verskil maak en nog beter in 'n vakgebied waarvoor ons so lief voor is.

Die klas wat voor jou sit...

Na die eerste paar weke se klomp trappe opstap na groot klasse met baie mense in, begin dit soos 'n tweede huis te voel. Die eerste dag was ek oorweldig met die diversiteit in een klas. (My Voorgraads van 50 Dramastudente het my nie juis voorberei hiervoor nie.) Maar met tyd het die vreemde gesigte vir my 'n gerustelende blik geword of verwarde glimlag. Ons almal is saam in hierdie nuwe ervaring en saam sit ons met die grrot taak om die Toekoms op te voed.

Met die aanvang van Digitale Pedogogie het ek met gemengde gevoelens in die lokaal ingestap. Opgewonde vir die nuwe dinge wat ons gaan van hoor en 'n dosnet met soveel passie vir sy vakgebied, maar ook skrikkerig vir die Tegnologie gekoppel. Om "'n blog te skryf" of om iets te "tweet" was nog altyd 'n aktiwiteit wat ek gedink het nooit vir my beskore sou wees nie. Maar siedaar...hier lees jy my eerste blog! Die Tegnologie, en sosiale media op sy eie, is vir baie mense soos 'n woud in 'n sprokiesverhaal. 'n Onbekendheid wat jou lok, maar terselfde tyd is jy so versigtig en sku weg daarvan. Hoekom is ons so bang  vir dit wat ons lewens soveel makliker kan maak?

As die nuwe generasie van opvoeders moet Tegnologie ons hulpmiddel in klas wees. Die 30 leerders wat voor jou sit het al 'n selfoon in sy hand gehad voor die ouderdom van 5. Dus kan ons hul nie leer om Tegnologie en sosiale media te gebruik nie, want hul sal ons 'n ding of twee leer! Maar liewer dat dit ons help om hul betrokke te hou in klas en 'n sinvolle deelnemer te wees. Die onbekende aktiwiteit soos om 'n blog te skryf bevorder die deelname, jy kry terugvoering van die les, die leerders kan hulself kreatief uitbeeld en ook bietjie hulself uitdaag om so 'n onbekende meer bekend te laat voel.

As ek nou terug dink aan die aktiwiteit van die sticky notes... vul die verskillende kleure en groottes van die sticky notes en ons diverse klas van verskillende kleure en groottes mekaar goed aan. As opvoeders moet ons onthou die klas voor ons is diverse in alle maniere, maar dit is wat ons klas en ook ons lewens ophelder. Om vir elk 'n plekkie op die muur te kry waar elk hulself kan uit leef en ten volle kan groei. Hierdie kan nie deur Tegnologie bereik word nie... Tegnologie sal nooit die menslikheid van iets kan wegneem of vervang nie. Dit is iets wat altyd onthou moet word.